Wyszedł. 
Z myślą, że wyjeżdza na trochę. Ja w sumie tez tak musze myslec, tak latwiej.
Minal tydzien odkad poprosil mnie by pozwolić mu odejść.
Przez ten tydzień trwaliśmym tu, rozmawialiśmy, spaliśmy, rozmawialiśmy, przytulaliśmy się, rozmaiwaliśmy, jedliśmy razem obiad, rozmawialiśmy. ja zadawałam wiele pytań by zrozumieć dlaczego, ale niesty nadal nie wiem. Nadal żadnej teorii nie mam. Nadal nie wiem co się stało. Jego odpowiedzi nie dają mi jasności, nie pozwalają uwierzyć, że to juz naprawde koniec, ze ta milosc juz umarla.
Chce wierzyć, że si gdzieś zagubił w tym wszytskim....
Dogadywaliśmy się wyjątkowo dobrze, potrafiliśmy rozmawiać, rozmawiać jak jeszcze z nikim nie rozmawiałam w sposób jakiego nie znałam. Rozmowa to było coś pięknego, nawet w tej sytuacji zaskakująco była między nami taka spokojna, taka ciągła.
Umieliśmy tak cudnie zartowac, czasami w ten cudny sarkastyczny sposob. Smialismy sie bardzo duzo. Mieszkalismy, budowalismy w spokoju ten dom. prowadzilismy go wspolnie.
O tym co najblizsze cialu nie bede pisac, bo slowami tych przezyc opisac nie potrafie. To nie jest do powtorzenia, to dopasowani i zgranie...
To ja bylam osoba, ktorej cale zycie szukał, to ja mam byc matka jego dzieci. To ja najlepsze, co mu się przydarzylo.

Tu nie wchodzi w gre to, ze przestalismy sie dogadywac, ze sie okazalo, ze to jednak nie siebie szukalismy, ze juz sie meczy ze mna, ze juz nie moze patrzec, ze juz sie nie chce kochać, ze juz nie może słuchac. Gdy myśli o wymarzonym domu, o dzieciach to w ten obrazek nadal ja jestem nieodzwonie wklejona.
Wyszedł, powiedział, że ma wrazenie, ze wyjezdza na troche, ze on wie, ze jezeli ma byc miedzy nami dobrze to on wie, ze musi pobyc sam, ze on sam sobie musi odpowiedziec na pytanie, co jest dla niego najwazniejsze.
I ze jesli zrozumie, ze nie moze zyc beze mnie, to, ze ma nadzieje, ze mu wybarcze, ze przyjme go jeszcze.

Nie wiem jak odbierac jego lzy, jego trud zwiazany z tym wyjsciem sprzed pół godziny. Wierze w to, bardzo wierze, ze jeszcze nie jest wszytsko stracone. Jakkolwiek to może brzmieć dziecinnie, ze moze nie mam dumy, ze moze to jakies szczeniackie zachowanie....nie wazne, to coś dzieje sie mi, przytrafilo sie mojej osobie, to miłość, o którą chcę jeszcze walczyć.
Nie nie bede go prosić by wrocil, nie bede prosić by kochał. Ja wiem, wierzę w to, że tak jest.
Ja jestem moze parzyjajec, ale do osob, ktore kocham mam ogromną cierpliwość. Ja sie w nia uzbrajam, nie wiem na ile mi starczy sił, nie wiem jak dlugo ta wiara bedzie we mnie jeszcze silna. wiem, że kocham go szalenie i jeszcze długo będę.

Zeby dodac jeszcze dziwnosci tej sytuacji to winna jestem wspomnieć, ze w piatek jedziemy razem na wesele.